Hoe kijk je er tegenaan

Godservaring, of niet?

Soms heb je zo’n moment in je leven dat ineens duidelijk wordt welke kant het op moet met je leven! Je noemt het Godservaring. Of je verklaart het als een chemische reactie die zich in je hersenen voltrekt. Het is maar net hoe je er tegen aan kijkt.

Ik deel 3 echte verhalen, verklaar niets, verwonder mij slechts en concludeer bescheiden.

Drie verhalen

zetten je aan het denken, of niet.

Ik sprak eens een jongere van 22 over een bijzondere ervaring die hij ooit had. Hij wist niet goed wat voor opleiding hij zou moeten kiezen. Er waren een paar opties.Wat zou de juiste keuze zijn? Wat zou het best bij hem passen? Hij kwam er niet goed uit.

In een geleende auto reed hij een keer door de polder. Het was mooi weer. Hij genoot van de rit. Opeens, uit het niets, toen hij de bocht van de weg volgde, wist hij het: ik word arts en ik ga die studie volgen aan díe universiteit! Dat deed hij. Een stap waar hij nooit spijt van kreeg. Hij weet die bocht in de weg nog precies.

‘Ik noem dat inspiratie van boven. Ik noem dat God.’ Dat zei ik tegen hem toen hij mij dat verhaal toevertrouwde. Hij sloot dat niet uit. Maar hij was er ook niet direct van overtuigd.

Opeens vallen de stukjes in elkaar en weet je het zeker

dat blijkt dan – achteraf – een cruciaal moment in je leven te zijn

Een ander verhaal.
Een onaangename, liefdeloze jeugd. Een alcoholist als vader. Mishandeling. De klappen opvangen voor een ander. In haar autootje reed ze hard door de polder. Radeloos. Teleurgesteld. Op weg naar de oplossing.  Ze reed moedwillig op die boom af.
Maar, er werd aan het stuur getrokken, de bocht mee. En ze hoorde een stem zeggen dat Hij wel bepaalde wanneer het haar tijd was.
Vanaf dat moment gelooft ze in God, die haar helpt. Daarna was er nog best veel tegenslag in haar leven. Maar ze leeft met een zekerheid die haar kracht geeft om verder te gaan.

De associatie met sporen, de weg wordt ineens jouw spoor, jouw weg!

Met een vriend zou ik een dagje Antwerpen doen. ’n Mooie stad. Hij wilde mij het Fotomuseum laten zien. Ik zou hem het MAS laten beklimmen en hem een blik over de stad laten beleven.  Het was qua weer een aardige maandag. Maar het was wel een maandag. De dag dat heel cultureel Antwerpen gesloten is! Dat bleek toen we bij het toeristenbureau de weg vroegen naar het Fotomuseum.

We banjerden dan maar door de stad. Ontdekten winkeltjes. En we spraken veel. Over onze toekomsten. Welke keuzes zouden we elk moeten maken om meer voldoening uit ons leven te halen.

‘Verderop is het station. Dat is ook bezienswaardig en tenminste altijd open!’ Pratend en wijzend op details beklommen we de trappen. Uitkijkend over de sporen spraken we verder. En op dat moment kwamen voor hem zíjn sporen bij elkaar. Ineens zag hij in wat hij zou gaan doen de komende jaren. Voor de komende jaren was zijn koers duidelijk. Een verademing.

Later – terugkijkend – zag hij daarin iets van Gods inspiratie. God in mensen. Dat je soms een ‘goddelijk’ advies aan iemand geeft. Dikwijls ben je je dat niet eens bewust.

Ik noem zoiets: God in mensen

of is het gewoon een chemische reactie die in de hersenen plaatsvindt?

Ik verwonder mij over zulke verhalen. Dat het soms zo werkt in een leven. Ik filosofeer er over. Hoe zit het werkelijk? Is het inspiratie van God die je op een cruciaal punt te hulp schiet? Of is het puur chemie? Gedachten, associaties die opeens de oplossing geven. En/of zit er dan nog Iemand achter die chemie.

Je kunt niet zeker weten. Je kunt geloven. Of niet.