jawel, echt, je leest het goed!

De kerk als geluksfactor

Een universiteit deed eens een onderzoek. Wat maakt mensen gelukkig? Wat is nu de ultieme geluksfactor? De onderzoekers bedachten dat het goed zou zijn dit ook aan een paar vooraanstaande psychologen te vragen. Wie weet er meer van de menselijke psyche dan zij? Zij zijn er dagelijks mee bezig. Zij weten van het welbevinden of juist nietbevinden van de mens.

De onderzoekers hadden geen zin in veel leeswerk. Ze vroegen het antwoord samen te vatten op twee A-viertjes. Eén psycholoog, die door de telefoon de schrijfuitnodiging kreeg voorgelegd, zei: mag het ook in twee woorden?

‘Heb je pen en papier voor je liggen? Schrijf maar op: “Andere mensen”.’

Denk er maar eens over na. Heb je vragen dan hoor ik het graag! En hij hing op.

Andere mensen. Denk er eens even over na als je wilt…?

Zo enthousiast en eendrachtig hoeft het nu ook niet (altijd) letterlijk te zijn hoor 😉

Ik denk wel dat je hem hebt.

Andere mensen brengen je geluk. Samen zijn. Contact. Elkaar in de ogen kunnen kijken. De hand. Het schouderklopje. Dat geldt voor eenzame ouderen. Maar ook jongeren – blijkt uit onderzoek – hebben liever face-to-face contact dan sociale media. Kortom: (toch bijna 😉 ) iedereen wordt gelukkig van andere mensen.

zomaar eens een vraag tussendoor

Zijn jullie zo’n kerk? Die mensen gelukkig maakt?

Als andere mensen je gelukkig maken, dan liggen er een hoop kansen voor de kerk. Daar komen mensen samen! Kerkdienst. Catechese. Ouderensoos. Vergadering. De kerk kan dus een geluksfactor zijn. Dat klinkt wel fijn eigenlijk! Als dat je taak zou zijn als kerk: Mensen gelukkig maken! Is misschien ook wel een Bijbelse opdracht.

De kerk als geluksfactor. Daar zit natuurlijk ook wel een vraag in: zijn jullie zo’n kerk? Die mensen gelukkig maakt? Focus je naast je Boodschap ook op mensen? Contact. Samenzijn. Doe je daar genoeg aan? Het vraagt even een andere mindset. Dat kan geen kwaad.

Een kerkenraad lastte eens een langere pauze in tijdens haar vergadering. Koffie en thee in de hal. Even uit de vergadering. In de hal. Bijkletsen. Het vergrootte de samenhang en het onderling begrip. Men leerde elkaar meer kennen. Begreep elkaar beter. Het geluk van de kerkenraad (als je dat zo kan zeggen 😉 ) werd er groter door.

Koffiedrinken na de dienst leidt tot contact. Ook wanneer je mensen eens vraagt eens iemand aan te spreken die ze niet kennen. Levert dikwijls interessante gesprekken op. Het geluk van je gemeente wordt er groter door. Dat vragen maakt mensen ook bewust wat voor kerk je wilt zijn, wie we kunnen zijn voor elkaar in een gewoon gesprekje.

Samenzijn in de kerk, in contact komen met elkaar. Vaak wordt dat in verband gebracht met koffiedrinken. Koffie als middel. Koffie wordt in de Protestantse kerk daarom ook wel ‘het derde sacrament’ genoemd. Maar; er zijn meer wegen naar Rome. (bij wijze van spreken.) Waard om eens over na te denken…